Environment Day Thoughts

Fort Kochi Beach - circa 2018
Recently I visited my cousin at Fort Kochi. To make use of our great evening time, we decided to visit the beach with our family. We both have seen Fort Kochi a lot. I used to spend my summer vacation there. The beach and its surroundings were more than familiar to us. But it was all decades back. And this is an opportunity to reel back to those good days. We roamed around the streets and market places watching the changes and finally landed on the beach. Yes, many things have drastically changed around. But above all those, I was completely struck-down by what I saw at the beach. First of all, there was no beach at all as we used to see. We had to walk long way down through the sand to reach the beach. Now, the beach has come so close to us that in one gush it can wash away the road! The shining sand was what we used to see around, may be a little tainted by weeds. But now, there are heaps of garbage, debris, scrap, waste, filth and what not filled around us. Yet, there I saw families enjoying, kids running, people fishing, dogs eating and the giant ships pushing through all filling me with a disgusting feel. That day, the sun set into the clouds as if it had enough of all these. And yet, I thoroughly felt, we the proud public, we the pompous people, we the hypocritic humans are not feeling an iota of change in our conscience, in our mindset, in our attitude or in our life style. We are simply adapting to the growing pile of garbage under, above and around us. What a pity!

As kids, just as we wake up in the morning, father used to make us recite a small prayer before we put our feet on the earth – which ends with the words “Paadasparsam Kshamasvame!”. We hardly thought about its meaning in those days. It was only when we started to learn about Nature, Earth and our Environment we started to understand its subtle meaning – “Forgive me for putting my legs on you, Oh Mother Earth!” and in a deeper sense addressing to Earth we pray – “Forgive me, though I am putting my legs on you, I wouldn’t be hurting you, I would be responsible to whatever I do with what you give me.” – How profound!

And we say we were uncivilized in those days and are becoming civilized now! How absurd?!

And here we are in the year 2018 with the Environment Day staring at us with the slogan to move towards plastic free future. We invented plastic, we used plastic, we misused plastic and now we cry out loud– Beat Plastic Pollution!

I got a chance to listen to a fantastic discussion about this year’s Environment Day theme (Samvadham in Doordharshan, Malayalam). The expert talks were making it crystal clear – the coming generation is going to suffer for sure if we keep on using plastic as we are doing now. However scientifically we use, reuse or recycle plastic it is going to come back to us and erode us in one form or other. Slowly it will get into our ground water making our ground/well water un-potable. We will be surrounded with diseases unknown, unheard, un-curable! And the experts say - There is only one true way ahead – Reduce and Remove! If you could instill it in your head, Oh Human, go and look in your house, look at your life style, look into your conscience – and see in how many varied ways you are using plastic to pollute yourself. We do not have a day to lose. Come, let us go back to the sublime lifestyle taught by our grandparents. Let us recite the Nature prayers taught to us by our ancestors. Let us look at those innocent smiles of kids around and make a pledge – We will Reduce it. We will Remove it.


Monsoon Prayers

Yes! Prayers are Heard! The dry and empty sky is getting transformed. 
The refreshing breeze is dancing down as the harbinger of its arrival.
Sitting down, looking at the sky, we see those thick, dark clouds crowding together.
Yes – Prayers are Heard! Prayers are Heard!!
Watching those massive formations above, we realize, we are small, we are smaller, we are smallest – in front of the colossal stature of Nature God!
On our knees, closing the eyes, mind absorbed completely in Nature we pray our hearts out – and then we feel the God come down - for us, into us.
We feel the bliss! As a hundred billion droplets! Bringing into us a thousand million emotions.
We feel to cry. We feel to laugh. We feel all the unknown! 
In the rapture our hearts scream which gets echoed to the Himalayas!
Our Earth is Blessed, Our Land is Blessed ! 
Our year-long prayers are heard! 
Monsoon has arrived. Monsoon has arrived!!


Aghora I - At the Left Hand of God - Robert E. Svoboda

From the time I came to know about the unimaginable lifestyle of Aghora’s, I was looking for a book to take a peek into their fascinating World! Most often books come to me intuitively, as like they know when I could really comprehend their contents. If they come to me before that destined moment, I may not be able to appreciate it so vigorously as I usually do.  And then what happened this time? The power of ethereal beings brought me not one, but three books on Aghora!

By the time I completed reading the first one, Aghora I – At the Left Hand of God, I was feeling overwhelmed by the manifold ways human psychology works within us and how diverse are its ways of working. Coming back to the book - Rober E. Svoboda caution us in the introduction itself - “Some of the events described in this book may well offend the reader’s sensitivities.” - and throughout the book, this has been a recurring feature. Reading through the many inconceivable events, we feel a sort of horrifying, sickening, scary, disgust. Naturally, this could be the case for all normal humans on reading this. But this is a book not about the so called normal humans! This book is about a world so strange that all those with limited personality are considered ill, all this world is considered as a graveyard (since those who are born are considered dead as death is imminent to all who are born!) and all the boundaries between purity and impurity, sane and insane are redrawn or completely erased! It is this kind of Aghori’s approach to the life which make it so fascinating, so stimulating – “this world is his playground, his temple as well.”

The book details the basic tenets of Aghori way of life and several anecdotes from the vast experiences of an incognito Aghori. It explains about Tantra, about Ma Tara, about Siva and Sakthi, about Rnanubandhana (Rna or primal debt), about the Law of Karma, about the Gurus of the Aghori, about the world of Spirits, about Avishkara, about Sex and what not.

However, the book repeatedly asserts that living a Aghora life is not for the mere curious one’s. It should never be practiced without the directions from a competent Guru. Keeping all these regulations in mind one could dive into this book – to know a little about the limitless world of Tantra, Aghora and their Vama Marga approach to spiritual purification. “Aghora teaches you to embrace the World, embrace impurity, embrace darkness and push through forcibly into light”. All the approaches to reach God or spiritual purification has its own traps. The path of Aghora is no different. Hence the Aghori, ensures he never gets entangled in the Maya. They keep their mind absolutely firm! They strictly adhere to their internal purity. For this they ensure they “die while they are still alive” – this means, they relinquish all attachments to their possessions, including their own body to the extreme level! In short, we could summarize it as hopelessly complex way to reach God – the book itself states “walking on swords or riding a tiger is a child’s play” when compared to taking the path of an Aghori!

While it is intensely thrilling to read through this subjective fascinating world, what is equally important is to read between the lines to catch that precious wisdom which makes sense to simple God seeking non-Aghori minds!


അനന്തം, അജ്ഞാതം, അവർണ്ണനീയം !


രാത്രി ഒമ്പതരയും കഴിഞ്ഞു. തൃപ്തിയും, ഞാനും ഇടപ്പള്ളി സ്റ്റോപ്പിൽ കൊടുങ്ങല്ലൂർക്കുള്ള ബസ്സും കാത്തു് നിൽപ്പാണ്. ഒരു ബസ്സ് പോലും കാണുന്നില്ല. "കുറച്ചു നേരം കൂടി നോക്കാം - ഇല്ലെങ്കിൽ തിരിച്ചു പോകേണ്ടി വരും." - ഞാൻ പറഞ്ഞു. നേരം പിന്നേയും കുറേ കഴിഞ്ഞു. ബസ്സ് വരാന്നുള്ള എല്ലാ സാധ്യതകളും അസ്തമിച്ചു. തിരിച്ചു പോവാനുള്ള തീരുമാനത്തിലേക്ക് ഞങ്ങൾ ഒതുങ്ങി - അപ്പോഴാണ് തൃപ്തിയുടെ ഉറക്കെയുള്ള വിളി - "അതാ കൊടുങ്ങല്ലൂരമ്മ" - ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ വളവു തിരിഞ്ഞു വരുന്ന "കൊടുങ്ങല്ലൂരമ്മ" ഓട്ടോ. ഓട്ടോ ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത് തന്നെ നിർത്തി ഡ്രൈവർ ചോദിച്ചു - "എങ്ങോട്ട് പോവാനാ ?" - "കൊടുങ്ങല്ലൂർക്ക്!" - തിടുക്കത്തിൽ ഞങ്ങൾ മറുപടി പറഞ്ഞു. "എന്നാ കേറിക്കോ" - ഞങ്ങൾ ചാടി കൊടുങ്ങല്ലൂരമ്മയിൽ കയറി യാത്ര പുറപ്പെട്ടു! - അമ്മേ നാരായണ !


"നമ ശിവായ" ജപിച്ചു കൊണ്ടുള്ള എന്റെ ഓട്ടം കോട്ടപ്പുറം പാലം കറങ്ങി തിരികെ ചാലക്കുളം വരെ എത്തി. അവിടെ ശിവന്റെ അമ്പലത്തിൽ വിഷ്ണു സഹസ്ര നാമം ഉച്ചത്തിൽ കേൾക്കുന്നു. മനസ്സ് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ഇനി നാരായണനെ ജപിച്ചു ഓടാം. "നാരായണ നാരായണ!" - ജപിച്ചു ഓട്ടം കുറച്ചായപ്പോഴേക്കും എതിരെ ഒരു ഓട്ടോ  - ശ്രീ പൂർണത്രയീശൻ ! 


പെട്രോൾ അടിക്കാൻ പോയതാ - സുന്ദരോദയ കലാക്ഷേത്ര എത്തിയപ്പോ ഓർത്തു - വയലിൻ മാഷ് - സുജിത് സാറിനെ കണ്ടിട്ട് കൊല്ലം കുറെ ആയാലോ? എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും സാറിന്റെ നമ്പറും പോയി. ഒന്ന് രണ്ടു തവണ കാണാൻ വന്നിട്ടും കഴിഞ്ഞില്ല. ഇനി ഇപ്പൊ എങ്ങനെയാ കാണാ?  ചിന്തകൾ തിരിഞ്ഞു മറിഞ്ഞു പോയി കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴേക്കും പെട്രോൾ പമ്പ് എത്തി - അവിടെ പെട്രോൾ അടിച്ചു കഴിഞ്ഞു വണ്ടി എടുക്കാൻ നേരത്ത് - ഹെൽമെറ്റ് വെച്ച് വന്ന മറ്റൊരു ബൈക്കിൽ നിന്നും ഒരു വിളി - "എന്തുണ്ട് വിശേഷം?" - ഞാൻ തല ഉയർത്തി നോക്കി - അതാ - സുജിത് സാർ !!


വായനയിലൂടെ - കാപ്പി മൂപ്പന്റെ കാടനുഭവങ്ങൾ - ജോസ് പാഴൂക്കാരൻ

ആധുനിക മനുഷ്യനു അവിശ്വസനീയമെന്നു തോന്നുന്ന കാടനുഭവങ്ങൾ. മറ്റുള്ളവരുടെ പോരായ്മകൾ പറയുന്നത് പോലും തെറ്റെന്നു കരുതുന്ന ഒരു സംസ്കാരത്തിന്റെ അവശേഷിപ്പുകൾ. ക്ഷയിച്ചു പോയ ഉച്ചാൽ നായാട്ട് കഥകൾ, സൗഹാർദ്ദ സ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന കമ്പളനാട്ടി ആഘോഷ കഥകൾ. ചങ്കിലി മുത്തശ്ശിയുടെയും, ചില്ലി മുത്തിയുടേയും കേട്ടറിവില്ലാത്ത ചികിത്സാരീതികൾ. നേരം പുലരുന്നത് മുതൽ അന്തിയാവോളം കാട്ടിലെ ഭക്ഷണവും കഴിച്ചു, കാലികളെ മേയ്ച്ചു, കാടിന്റെയും, കാട്ടാറിന്റെയും, പേരറിയാത്ത വൃക്ഷലതാതികളുടെയും, ജന്തുമൃഗാദികളുടേയും ഒപ്പം ജീവിതം അനുഭവിച്ച ജൈവമനുഷ്യരുടെ കഥകൾ. കാടും, തോടും, വയലുമെല്ലാം അന്യം വരുന്ന ആദിവാസി ഗോത്ര സമൂഹത്തിന്റെ ആശങ്കകൾ, നിരാശകൾ. കുറുമരുടെ നാട്ടു രാജാവായ തൊണ്ണൂറു കഴിഞ്ഞ കാപ്പി മൂപ്പന്റെ ജൈവ ഗന്ധം തുടിക്കുന്ന ഈ ഓർമ്മകൾ അങ്ങനെ ആശങ്കയും, നിരാശയും, അമ്പരപ്പും ഒരു പോലെ ഉണർത്തുന്നു! 

ഈ കൊച്ചു ജൈവപുസ്തതിന്റെ ഏടുകൾ മറിച്ചു തീർന്നിട്ടും അവ വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു - "ഭൂമി മനുഷ്യന്റേതല്ല, മനുഷ്യൻ ഭൂമിയുടേതാണ്!"

2018 - Year of 108 Reverberations

"Repetition is the mother of learning, father of action and the architect of all accomplishments " - Zig Ziglar

The potential of the "philosophy" of Repetition is something which I grossly underestimated for all these years! 
A big miss? A big mistake? Yes. To be honest to myself it should have been part of life and character from the formative years itself! 
Unfortunately it was not to be so.

However, God blessing, though late, there is now a dawn of realisation about the power of Repetition
I realise it has the Might to Transform our Soul, Mould our Destiny and Master our Self!

With prayers to the Universal Power, I am dedicating the year of 2018 and beyond for this most sublime philosophy - The Repeated Reverberations !

However hard it looks, however impossible it sounds, 
what is good, what is divine, 
what is right, what is love, 
what is bliss may resound around me, may reverberate with me, may always reflect within me !

PS: Choosing theme of 2018 as "Year of 108 Reverberations", considering the significance of the number 108 as noted by our Ancient Sacred Vedas and finding it shuffled within year 2018!

പുതുവത്സര ആശംസകൾ ! - രാജീവ് ഇളയച്ഛന്റെ കവിതയിലൂടെ

പാടത്തിനു നടുക്ക് പാട്ടും പാടി
ഇതാരാണ് ആരാണ്?
എന്നും കാണുന്നൊരു മുഖം
പ്രസന്നതയെഴുന്നൊരീ നോട്ടം !

ഇനിയും ഒരു പുതുസ്വപ്നം നെയ്യുന്ന പോലെ
ചിന്തിച്ചു കൂട്ടുന്നതെന്താണ്?
പുതുവർഷത്തെ കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നമാണോ?
എങ്കിൽ ആവട്ടെ അത് യഥേഷ്ട്ടം

ഞങ്ങളും വരുന്നിതാ പുറകിലായ്
മുമ്പേ പറക്കുന്ന പക്ഷിയെ പോലെ
പറന്നു പറന്നു മുന്നോട്ട് പോകു
ഈശ്വരൻ കാക്കട്ടെ നമ്മളെല്ലാവരേയും!

(രാജീവ് എം.ജി)